Tijdens het diner ontmoeten we motorcollega Steve. Hij is wezen feesten op de trouwerij van zijn zus. Aan vliegen heeft hij een broertje dood en had dus een uitgelezen excuus om na ruim 20 jaar weer op te stappen. Hij toog met een volle knip naar de dealer om een mooie gebruikte BMW aan te schaffen. Het was liefde op het eerste gezicht. Alleen niet op de beemer... maar op de satijn witte Triumph Tiger die er pal naast stond. Tja... onder een Britse kont hoort immers een fiets met dezelfde roots.

Inmiddels heeft hij de nodige Portugese kilometers onder de riem en smeekt zijn ketting om smering. Om hem een trip naar de lokale dealer te besparen beloof ik hem een snufje uit mijn spuitbus. Als hij zich vlak voor ons vertrek meldt blijkt zijn achterband ook wat slapjes. Een spijker heeft zich er vol overgave in geboord. Gelukkig heeft Reggie een tubeless reparatiesetje en ik een pomp. En zo helpen we een dolgelukkige collega binnen no time weer op weg.

Na een start met een goede daad zou je een topdag verwachten. Not!

Koud over de grens moeten we in Spanje de Alto de Péñon oversteken. Pas als we halverwege de top zijn blijkt de pas afgesloten! Blijkbaar spreekt Truus geen Spaans en zijn wij te kippig geweest om een waarschuwingsbord te ontdekken. Dat wordt dus rechtsomkeert en 40km omrijden!

Route wordt geladen…

We besluiten om de frustratie te verdrinken met een cappucino en strijken neer op een lokaal terras in de middle of nowhere. Wat denk je wat? Komt er een satijnwitte Triumph voorbij die meteen in zijn remmen gaat. Steve ziet een bakkie ook wel zitten en wil meteen als dank de onze voor zijn rekening nemen. Gezellig!

Steve brengt zijn 3 cylindertjes aan het stampen en verdwijnt rap in de verte. Reggie beroert zijn startknop en de beemer zegt vrroemm.

Ik druk op de mooie rode startknop van Babe en hoor alleen umphh...

Wat blijkt achteraf; ik heb de motor uitgezet met diezelfde rode knop en de sleutel in het contact laten zitten. Babe blijkt over ruim 30 procent minder uithoudingsvermogen te beschikken dan haar oudere zus en trekt een uitgelopen cappucino meeting niet met aangeschakelde verlichting en electronica.

En dat is dan les 3!

No worries zou je denken. Ik zeul immers al jaren een startkabel met me mee. In een plotselinge vlaag van verstandsverbijstering slaagt jouw MidlifeCruiser er echter in om op wonderbaarlijk suffe wijze kortsluiting te maken. Foutje bedankt... zegt de hoofdzekering nog net voordat zijn binnenste de geest geeft.

Dus; we moeten 40 km omrijden en staan nu shocking stil in een inie-minie gehucht zonder dat er nog een lampje wil branden van Babe. Met alles wat ik meezeul kan ik onderweg een winkeltje in zekeringen beginnen maar als we die hoofdzekering na veel zoeken gevonden hebben ziet die er toch wat anders uit!

Na ampel beraad besluiten we dat Reggie met zijn vlotte Spaanse babbel op jacht gaat naar zo'n bijzondere joekel van een zekering in Puebla de Sanabria, een nabijgelegen stadje waar volgens google een gespecialiseerde tent voor auto- en motor electronica moet zitten.

Eenmaal gevonden blijkt men naar goed Spaans gebruik van de siësta te genieten en zit alles potdicht. Reggie wil net onverrichterzake naar de kluns van de dag terugkeren als er een koerier met een pakje de hoek om komt scheuren.

Als Reg hem vertelt over onze hachelijke situatie grijpt de beste man, waar we helaas geen foto van hebben, naar zijn telefoon en belt de eigenaar van de gesloten tent. Blijkt hem goed te kennen! Een oogwenk later zwenken de potdichte deuren wagenwijd open en gaat de tweede held van de dag als malle pietje op zoek naar de zekering in zijn afgeladen magazijntje. Gevonden! De laatste!

Als Reggie zijn knip trekt om te betalen voor het reddende onderdeel wuift de electronicabaas dat met overtuiging weg.

Ik blijf het zeggen; de wereld staat bol van prachtige mensen.

Nadat we ook nog een tweede zekering hebben vervangen bromt Babe weer van genoegen en slaak ik een zucht van verlichting.

Door alle rampspoed en ellende halen we de geplande eindstreep natuurlijk bij lange na niet. Omdat ook de lunch erbij ingeschoten is scoren we een bordje overheerlijke gamba's in een nogal bijzonder tentje hoog in de bergen. Nu maken Spanjaarden doorgaans veel lawaai. Dat verbleekt echter bij het tumult dat de aanwezige stamgasten om ons heen maken. Als Reggie vriendelijk een enthousiast aangereikte paf afwijst wordt ons meer duidelijk. Er zijn meer garnalen in de zaal dan op ons bordje!

Terwijl we ruim getrakteerd worden op prachtige herfsttinten en ons laven aan de churros slagen we er wonderbaarlijk in om de gemiste kilometers al de volgende dag in te lopen.

Problemen maken een reis bijzonder. Zo ontmoet je immers de echte paradijsvogels.

Met nog één heerlijke dag sturen voor de boeg leggen we ons oor te ruste op een satijn wit kussen in het voormalig klooster La Posada del Carmen.