> ## Content Index > Fetch the complete content index at: https://www.midlifecruiser.com/llms.txt > Use this file to discover other available public pages before exploring further. # 3.990 km: Troje, Turkije - URL: https://www.midlifecruiser.com/5-153-km-amasya-turkije/ - Published: 2016-05-15T23:32:49.000Z - Updated: 2026-08-16T20:14:09.000Z - Description: Het is feest. Groot feest! - Author: Wilco - Tags: 2016 Van Hiero naar Tokyo, albanië, griekenland, #post-horiz-top, #legacy-comments > Het is feest in Amasya. Groot feest. Besiktas is landskampioen geworden en dat vieren ze hier in stijl. Alles wat kan rijden en toeteren wordt met aanlokkelijk enthousiasme van stal gehaald. Luidkeels juichend met gierende bandjes in colonne over de boulevard. Ook de politie doet vrolijk mee en geeft het vuurwerk cachet met flitsende zwaailichten. Zelfs de trouw galmende luidsprekers op de minaretten vallen niet meer op… Buiten gaat het feest van de vierende voetballers nog uren door als ik de zoveelste verwoede poging onderneem om iets te produceren dat voor een blog kan doorgaan. Er is zoveel te vertellen maar zo weinig tijd en gelegenheid om het op gepaste wijze aan mijn toetsenbord toe te vertrouwen. De afgelopen 14 dagen begonnen voor mijn doen ‘onmenselijk’ vroeg, waren tot de nok toe gevuld met kilometers en vliegen om. ![](https://storage.ghost.io/c/b9/e1/b9e1191c-a389-4c35-a3c2-5c05a230b7b1/content/images/2026/08/dscf0933.jpg) ![](https://storage.ghost.io/c/b9/e1/b9e1191c-a389-4c35-a3c2-5c05a230b7b1/content/images/2026/08/img_1395.jpg) Laten we de draad oppakken in Albanië. Als ik ’s morgens het slot van mijn motor afhaal biedt de zompige campinggrond niet langer de gewenste steun aan mijn standaard. Als een koe met slaapziekte kiepert 340kg beladen motorfiets zijn hele ziel en zaligheid in de wei. Samen met de van alle kanten toegesnelde campinggasten plaats ik de naar de hemel wijzende bandjes weer aan de onderkant en neem ik met kloppend hart de schade op. Het valt gelukkig mee. Alleen de koppelingshendel is afgebroken en die heb ik reserve meegenomen. Dacht ik… Albanië blijft bijzonder. Een mix tussen klassiek en modern. Het verkeer is met name in de steden een heerlijke chaos. Het concept snelweg kennen ze wel maar houden ze nooit langer dan een paar kilometer vol. Daarna gaat het weer samen met paard en wagen verder op een braamstruiks binnenpad. Als ze hier ooit een APK invoeren is de weg meteen leeg. Op de glimmende patserbakken van de zware jongens na natuurlijk. Wat gemist wordt aan mooi materiaal wordt echter ruimschoots gecompenseerd met pompstations. Iedere kilometer kun je tanken. Donders handig voor mensen zoals ik… Een bustrip naar Berat wordt een avontuur. Vanaf de camping met het openbaar vervoer naar de stad. De buschauffeur was een zuinig man. Waarom zou je ook die andere versnellingen gebruiken als de eerste je alles brengt wat je hebben wil? De halve stad haalt ons in. Ook de bekende groene bussen met de naam “Connexxion”. Handig voor de mensen hier met de letterlijke tekst “Reisinformatie van deur tot deur” nog in sierlijke letters op de achterkant. Tja, hier heb je immers geen APK. En wij verpatsen ze waarschijnlijk voor weinig. De volgende morgen staat een geheime missie op het programma. Wij willen een glimp zien op te vangen van de in het diepste geheim gestalde Russiche Mig straaljagers die in een grijs Soviet verleden door Albanie zijn aangeschaft maar minder vlieguren hebben dan een doordeweekse plofkip. We weten tot het laatste hek door te dringen en zien ze in de verte staan. Het handjevol bewakers met hun honden schrikt wakker, trekt de plooien uit het uniform en snelt naar ons toe. Kijken mag, fotograferen niet. Stom zeg; zijn de boys hun draaiende GoPro op Brutus helemaal vergeten uit te zetten. Met een beetje geluk en bandbreedte zal ik ons filmpje binnenkort hier proberen te plaatsen. ![](https://storage.ghost.io/c/b9/e1/b9e1191c-a389-4c35-a3c2-5c05a230b7b1/content/images/2026/08/img_1417.jpg) ![](https://storage.ghost.io/c/b9/e1/b9e1191c-a389-4c35-a3c2-5c05a230b7b1/content/images/2026/08/img_1415.jpg) Gesprekken zijn moeilijk omdat mijn Albanees wat stoffig is. Echt praten lukt alleen met een leuke lerares in een koffiehuis en twee doofstomme mannen voor haar deur. Ze had de 2e baan in het koffiehuis nodig om haar ouders te onderhouden. Het leven is zwaar in Albanie. Na een halve dag ploeteren houdt de weg opeens op. Het prachtig slingerende asfalt door de Albanese Canyon houdt het opeens voor gezien. Dat wordt serieus onverhard zandhappen of de hele weg terug naar Berat. Milko kiest dapper voor het eerste. Toen wist hij nog niet wat hij nu weet; dat zandpad was 35km lang! Na de eerste benauwde kilometers krijgt hij de smaak te pakken. Nog steeds niet van harte maar hij deed het verdomd goed. ![](https://storage.ghost.io/c/b9/e1/b9e1191c-a389-4c35-a3c2-5c05a230b7b1/content/images/2026/08/dscf0943.jpg) ![](https://storage.ghost.io/c/b9/e1/b9e1191c-a389-4c35-a3c2-5c05a230b7b1/content/images/2026/08/img_1418.jpg) ![](https://storage.ghost.io/c/b9/e1/b9e1191c-a389-4c35-a3c2-5c05a230b7b1/content/images/2026/08/img_1429.jpg) ![](https://storage.ghost.io/c/b9/e1/b9e1191c-a389-4c35-a3c2-5c05a230b7b1/content/images/2026/08/img_1430.jpg) ![](https://storage.ghost.io/c/b9/e1/b9e1191c-a389-4c35-a3c2-5c05a230b7b1/content/images/2026/08/img_1434.jpg) Na Albanie en de voormalige Joegoslavische landen voelt Griekenland weer ouderwets vertrouwd aan. Plaatsjes als Metzovo en de prachtige kloosters van Meteora bieden meer lust voor het oog dan avontuur. Jammer dat we niet meer tijd hebben om ouderwets te blijven plakken. ![IMG_1441](https://storage.ghost.io/c/b9/e1/b9e1191c-a389-4c35-a3c2-5c05a230b7b1/content/images/2026/08/img_1441.jpg) In Thessaloniki maken we een pitsstop bij een gezellige Griekse KTM dealer. Via de mail heb ik een nieuwe accu voor Milko en een juiste koppelingshendel besteld. Zo eentje die je zonder knijpspieren van een walrus kunt bedienen. Takis schroeft ze er voor ons op en Russiche Roman vertrouwd ons met zware stem waarschuwende woorden toe; “Take care Georgia is dangerous…”. Als Milko voorzichtig naar details informeert is het kort en bondige antwoord; “Everything in Georgia is dangerous…” En daar, beste lezer, moeten wij het ook voorlopig mee doen. ![](https://storage.ghost.io/c/b9/e1/b9e1191c-a389-4c35-a3c2-5c05a230b7b1/content/images/2026/08/img_1476.jpg) ![](https://storage.ghost.io/c/b9/e1/b9e1191c-a389-4c35-a3c2-5c05a230b7b1/content/images/2026/08/img_1477.jpg) ![](https://storage.ghost.io/c/b9/e1/b9e1191c-a389-4c35-a3c2-5c05a230b7b1/content/images/2026/08/img_1480.jpg) Na een geweldige laatste avond in Griekenland in het onverwachts frisse en uitbundige Xhanti hopen wij de grens met Turkije te slechten. Onze poort naar het volgende continent. Milko’s KTM denkt daar anders over. Kort nadat hij de snelweg opdraait weigert zijn masjien alle dienst. Alle lampjes spontaan uit en geen beweging meer in te krijgen. Tegen de tijd dat het mij opvalt dat hij wel erg lang uit het zicht blijft weigert ook zijn telefoon alle dienst. Gelukkig reden we deze keer voor Brutus uit zodat Allert mij op de hoogte kan brengen. Nu nog zien om te keren op die tolweg… Als ik 5 kilometer verderop met zoetgevooisde stem in mijn steenkolen engels probeer uit te leggen dat ik wil draaien om mijn maatje te helpen ontmoet ik de uitzondering op de regel; een onaardige Griek. Nee ik mocht daar niet draaien en ja ik moest heen, terug en straks weer tol betalen. Met de volgende afslag pas 10 kilometer verderop zou ik dus 25km moeten rijden om bij mijn maatje te komen. Ik dacht het niet! Ik smijt 1x tol over zijn toonbank, geef aan dat ik hem niet aardig vind en demonstreer hoe een KTM gemaakt is om over een barriere heen te rijden. De slagboom van de andere kant is door een passerende vrachtwagen nog net niet helemaal naar beneden als ik er bukkend onderdoor flits. Dat zal ze leren. De zoete wraak van een tolterrorist. Dankzij een hulplijntje met onze KTM achterban in de Bilt worden we snel op het goede spoor gezet en weten we weer leven in de KTM van Milko te krijgen. Wat ons rest is een klein maar fijn ommetje over secundaire wegen langs de tolpoort en de hoop dat men aan de grens niet van video’s houdt. Die grens is ronduit indrukwekkend. Alsof je tijdens de koude oorlog heimelijk naar een duister Oostblok land reist. Een lange brug met tot de tanden bewapende militairen en een enorme groots wapperende rode vlag met de maan en een ster. De formaliteiten vallen mee en weldra rollen onze wielen over Turkse bodem. Het wordt voelbaar duidelijk dat we weer wat verder buiten onze comfortzone komen. Zelfs de zon houdt zich schuil achter grauwe wolken. Op de veerpont die ons naar het volgende continent zal brengen raken we gezellig aan de praat met de eerste Turken. De eerste van een reeks van geweldige ontmoetingen met prachtige mensen waarover ik jullie spoedig meer zal schrijven. De laptop hangt aan de stroom maar mijn accu is even leeg. > Tot gauw! ![DSCF1009](https://storage.ghost.io/c/b9/e1/b9e1191c-a389-4c35-a3c2-5c05a230b7b1/content/images/2026/08/dscf1009.jpg) ## Reacties 5 reacties **Francis** 6 oktober 2023 · 08:51 Goedemorgen daar, Wat een avonturen weer. Geweldig om "mee" te mogen maken. Veel rijplezier vandaag en tot het volgende mooie bericht met foto's. Xx **Benedetto** 6 oktober 2023 · 08:57 Het gaat weer als vanouds. Mooie avonturen geven mooie verhalen. Met de kippen op stok schijnt gezond te zijn. Misschien wordt je nog eens een ochtend mens. Goede reis mannen en houd het veilig. **Josseleine** 6 oktober 2023 · 17:15 Tjongejonge, het is nooit saai. Dat spreekt me wel aan. Prachtige plaatjes en een lekker lezend verhaal. **Luigi** 6 oktober 2023 · 18:09 Erg leuk om te lezen weer Wilco **Ans Lozeman** 6 oktober 2023 · 22:07 Wat een avonturen weer, geniet van het vervolg van de reis, dan geniet ik van de verhalen!