Het eerste deel van dit avontuur heeft ons meer energie gekost dan gedacht. Niet alleen de kleine, bochtige weggetjes die de dagen in het zadel fors langer maakten dan vooraf bedacht maar vooral ook de hoge temperaturen die ons vakkundig hebben uitgewrongen. Drie dagen luieren onder de parasol komt daarom geen moment te vroeg.

Ana en Anja en waren al eerder in Portimão neergestreken om daar de boel onveilig te maken. Zij hadden de hotspots al in kaart gebracht dus wij lieten ons heerlijk op sleeptouw nemen door onze schoonheden. Fantastisch!

Als er één ding is wat dit land zo heerlijk maakt is dat het lekkere eten. Motormaat Marcel en Annemiek schuiven de laatste avond ook nog gezellig aan.

Ik heb het je vaker gezegd: het leven van een MidlifeCruiser is zwaar!

Om niet in dezelfde kuil te rijden besluiten we onze pauze in te korten van 4 naar 3 dagen. Zo kunnen we het aantal kilometers per rijdag behoorlijk verkleinen. Onze dames zeiden dat ze het jammer vonden maar waarschijnlijk gaan de handjes de lucht in zodra onze achterlichten om de hoek verdwijnen...

Eenmaal weer ouderwets in het leer gehuld zitten we lekker vlot in ons ritme. Dat is maar goed ook want meteen buiten Portimão kronkelt de weg weer als vanouds de berg op en moeten alle knoppen weer op tien!

Voordat we het weten is het cappucinotijd maar is een plaats delict slecht te vinden. We stoppen voor een goed vermomde gelegenheid waar wat meer stoelen voor staan dan bij de andere panden. Gewaarschuwd door onze ronkende machines komt een oude baas op zijn gemakkie aansloffen.

English? No!, Spanish? No!, Café? Si!

Ik volg hem naar binnen waar alles zo'n beetje onder een dikke laag stof zit en zie hem een antieke koffiemachine aanslingeren. Laten de bakkies die wat later verschijnen nou verdomd lekker smaken! Voor het magistrale bedrag van 1 euro per stuk neem ik er gewoon nog een.

Onze bejaarde verwenner wil liever niet dat ik een foto van hem maak maar hij probeert ons wel te vertellen dat hij heeft meegevochten in de oorlog in Mozambique. Wat jammer dat de communicatiekloof te groot is...

Na het afscheid van de oude baas slokt de weg ons weer gretig op en gaan onze fietsen omhoog, omlaag en van het ene oor op het andere. Smullen!

Route wordt geladen…

Steeds meer dorpjes hebben naast een kerk ook vestingmuren of middeleeuwse forten. De gebouwen zijn voornamelijk wit en anders dan aan de westkant van Portugal worden de felle kleuren alleen nog als accenten gebruikt.

Over accenten gesproken; als je hier je graf niet meer betaalt wordt de deur van het kerkhof gewoon opgeleukt met jouw resten...

De bergen gaan over in enorme vlaktes. Bochten zijn verdwenen als sneeuw voor de inmiddels weer snikhete zon. Grote en kleine olijfbomen zo ver het oog rijkt.

Ons plan werkt! Voordat onze duracels helemaal leeg zijn bereiken we het einde van de dagroute en gaan we op zoek naar een passend onderkomen voor de nacht. Omdat we inmiddels diep in het binnenland zijn doorgedrongen zijn de chique hotels wat dungezaaid. Het wordt daarom een heel simpel appartement dat er van buiten hipper uitziet dan het interieur. De particuliere eigenaar deelt vanuit Zwitserland de code van het sleutelkluisje met ons zodat we met wat moeite legaal kunnen inbreken.

Google helpt ons aan een fijn adres voor een maaltijd waar we voor de verandering eens in het Duits met de baas kunnen converseren. Hij heeft ruim 30 jaar in Zwitserland gewerkt. Mmmh... familie van de huisbaas? Zijn vrouw maakt in iedere geval 2 heerlijke varianten van mijn geliefde Iberico Secreto klaar die heerlijk gekruid maar ook meer dan een tikkeltje te zout zijn.

We hebben allebei verassend goed geslapen op het simpele schuimrubbere matras. Zoals gezegd; alles in het interieur van ons onderkomen was simpel behalve de electrische bedrading die waarschijnlijk door een uiterst creatieve geest is aangebracht. Ach wat... zand of anders zout erover!

We scoren een ontbijtje bij een bakkerij in het volgende dorp en vervolgen de kaarsrechte wegen door de olijf- en citrusplantages. De lucht lijkt bezwangerd met rook en de geur doet ons vermoeden dat er bosbranden in de buurt of over de nabije grens met Spanje zijn.

Ons uitzicht wordt regelmatig verfraaid door enorme meren die her en der tussen de landerijen opduiken. Hier op het oostelijke platteland komen we overigens opvallend veel zigeuners tegen. Anders dan onze huisbaas vinden zij het interieur van hun woningen waarschijnlijk belangrijker dan de buitenkant...

Om onszelf te verzekeren van de dagelijkse dosis cultuur staan vandaag het "Forte da Graça" en "Anta da Laje dos Frades" op de agenda. Met name die laatste, een heus hunnebed, staat niet zomaar waar we hem verwachten. Reggie stelt deze keer wel héél snel voor om bij de motoren te wachten. Omdat ik jou als trouwe lezer op zijn minst een plaatje van een Portugees hunnebed gun klim ik in volle uitrusting de rotsen op om te ontdekken of de coordinaten van Google kloppen.

De overhangende takken en bemoste rotsen doen vermoeden dat anders dan bij Peña Palace dit hunnebed iets minder in de Portugese smaak valt. Nét voordat ik mijn laatste druppel zweet voor mijn zonnebril zie vallen ontwaar ik iets verderop het gezochte geschenk uit vervlogen eeuwen. In dat opzicht staat een stief kwartiertje zweten natuurlijk in geen enkele verhouding.

Vooral niet als je eenmaal boven aangekomen de paaltjes ziet die het begaanbare pad markeren...